.  ตุ๊กตาหมีเปียกหมดแล้ว....


ขอโทษนะที่ทำให้แกต้องเป็นที่รองรับน้ำตา
ทำไมฉันต้องใช้แกเป็นที่รองรับความทุกข์ที่ฉันมีด้วย ?

ขอโทษนะแสนดี ....ฉันไม่รู้จะไปร้องไห้กับใครแล้วจริงๆ


ฉันเชื่อเสมอว่าเขาคงมีเหตุผลในการตัดสินใจอะไรๆของเขา ถึงแม้ว่ามันจะทำร้ายฉันก็ตามที
แค่ฉันได้ฟังเหตุผล ฉันเชื่อว่าฉันพร้อมที่จะให้อภัยเขา ไม่ว่าจะยังไง


แสนดี.....


แกว่าฉันจะยิ้มได้อีกครั้งไหม ?
แล้วแกว่า.......ฉันจะต้องทำยังไงถึงจะเจ็บน้อยลงเหรอ



รักเขาให้น้อยกว่านี้ ?
คิดถึงเขาได้น้อยกว่านี้ ?
แคร์เขาให้น้อยกว่านี้ ?



ไม่รู้สิ .....ฉันทำมันไม่ได้หรอก


เจ็บนะ .....แต่ไม่อยากจะบอกใครเลย เพราะมันดูงี่เง่า! ความรักทำให้ฉันงี่เง่า
ฉันเลือกที่จะเก็บมันไว้




ข้างนอกดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ใครจะรู้ว่าข้างในมันช้ำแค่ไหน
แล้วถ้าลองเดินเข้ามาใกล้ๆ น้ำตาของฉันมันยังไม่หายไปเลย.....



ปวดใจแค่ไหนก็ต้องอดทนไว้
เข้มแข็ง.... กลั้นน้ำตา








ความรัก ......ยามแสนดีก็ดีจนใจหาย ยามร้ายก็เหมือนทำให้ตายทั้งหายใจ

จะปล่อยให้ตัวเองต้องร้องไห้แบบนี้อีกกี่ครั้งกัน ?
ไม่รักตัวเองบ้างเลยหรือยังไง ?

แต่ฉันไม่ตายหรอก..... ฉันยังทนได้
เหมือนคนโง่เลยเนอะ







ฉันโง่....





แต่ฉันไม่เคยเสียใจที่ได้รักเธอนะ

และฉันก็ยังรักเธออย่างนี้ทุกวัน ไม่เคยลดลงเลยซักวัน

รัก....